Hoe een moeder meer rust en regie vond door coaching en een andere aanpak door jeugdzorg.
Inleiding
Een leven met jonge kinderen, een vechtscheiding en eindeloos veel instanties – dat was jarenlang de realiteit voor Jomanda. Terwijl ze ogenschijnlijk ‘alles deed wat moest’, voelde het vanbinnen als overleven. Geen enkele organisatie leek écht te luisteren. Geen plan, geen coördinatie, en al helemaal geen rust. Tot ze de schottenaanpak ontdekte – en leerde dat ook zij recht had op lucht.
In dit blog deelt Jumanda haar reis door de jeugdzorg: van frustratie naar veerkracht, van machteloosheid naar regie. Ze vertelt over de emotionele impact, het gebrek aan hulp voor haar kinderen, en de kracht van samenwerking – mét een coach aan haar zijde.
👉 Herken je jezelf in dit verhaal en zoek je steun? Plan een gratis Clarity Call om te ontdekken welke begeleiding bij jou past.
Van het vrijwillige kader naar nergens
“We zaten vijf jaar in het vrijwillige kader,” vertelt Jomanda. “Maar er was niemand die écht iets deed. We kwamen gewoon niet van de grond.”
Wat begon als een zoektocht naar hulp eindigde in een eindeloze herhaling van gesprekken en doorverwijzingen. Steeds weer uitleggen. Steeds weer dezelfde frustratie. Niemand nam het voortouw. Jomanda voelde zich machteloos – en vooral: alleen.
Pas toen de situatie escaleerde, werd er ingegrepen. Een ondertoezichtstelling (OTS) volgde – een confronterende maatregel, maar ook een kantelpunt.
“Het voelde dubbel. Alsof ik had gefaald als moeder, maar tegelijkertijd: eindelijk gebeurde er iets.”
Blaming mothers, ignoring fathers
In de jeugdzorg heerst vaak een patroon van wantrouwen richting moeders. Vaders blijven onder de radar – moeders krijgen de kritiek. Ook Jomanda merkte dit. Wanneer ze zorgen uitte over het gedrag van haar ex, kreeg ze amper gehoor. Haar meldingen verdwenen in een dossier waar niemand naar keek.
“Alles wat ik zelf verzamelde, werd terzijde geschoven. Pas toen een onafhankelijk persoon mijn zorgen op papier zette, kwam er beweging.”
Een goed dossier opbouwen bleek cruciaal – maar ook: het via de juiste wegen laten lopen. Coaching hielp haar om niet alleen de juiste toon te vinden, maar ook de juiste timing. Iets wat in een emotioneel beladen situatie ontzettend moeilijk is.
Rouw die je niet herkent als rouw
“Het moeilijkste is als je dingen niet kán doen, terwijl je wel wilt.” Zo omschrijft Jomanda de stille pijn die ze voelde wanneer beslissingen over haar kinderen buiten haar om werden genomen. Geen weekendje weg mogen. Niet kunnen ingrijpen als je weet dat er iets mis is. Het is rouw – ook al noemde niemand het zo.
“Ik voelde me een zeur. Maar achteraf besef ik: ik had gewoon gelijk.”
Coaching gaf haar ruimte om die gevoelens toe te laten. Om niet meer te twijfelen aan haar intuïtie. En om haar eigen rouwproces serieus te nemen, zonder schuldgevoel.
Lees hier meer over de mogelijkheden voor rouwverwerking binnen mijn coaching.
Kinderen krijgen geen tijd om te landen
Wat Jomanda het meest raakte, was het gebrek aan structurele hulp voor haar kinderen. Korte trajecten, vluchtige gesprekken – maar geen vertrouwensband.
“Ze hebben tijd nodig. Kinderen openen zich niet in drie sessies. Zeker niet als hun hele leven op losse schroeven staat.”
Juist hier komt de schottenaanpak binnen: langdurige betrokkenheid van kindcoaches die niet halverwege verdwijnen. Continuïteit, vertrouwen, en échte aandacht.
Grenzen stellen zonder te verharden
“Ik ben gaan inzien waar mijn verantwoordelijkheid ligt – en wat niet van mij is.” Dat inzicht kwam niet vanzelf. Het was een proces van vallen, opstaan en herhalen. Van grenzen aangeven, zonder jezelf af te sluiten.
Tijdens haar coachtraject leerde Jomanda hoe ze stevig kon staan zonder de strijd aan te gaan. Dat je niet overal op hoeft te reageren. En dat ‘nee’ zeggen soms het meest liefdevolle is wat je kunt doen – voor jezelf én je kinderen.
Beluister ook mijn Helderheid Podcast voor meer verhalen en inzichten over trauma, hechting en herstel.
De kracht van de schottenaanpak
In sommige regio’s in Zuid-Nederland wordt gewerkt met de schottenaanpak: een integrale samenwerking tussen jeugdbeschermers, kindcoaches en ouders. Geen versnippering, maar één plan, één regie.
Voor Jomanda voelde het als ademen.
“Ik mag nu achteroverleunen. De jeugdbeschermer pakt de regie. Dat geeft zoveel lucht.”
Ze hoefde niet langer alles te dragen. Er was eindelijk vertrouwen in haar rol als ouder – en de ruimte om te herstellen.
Wil je meer weten over dit onderwerp of luisteren naar het volledige gesprek met Jomanda? Beluister de podcast hier.
Vergeet ons ook niet te volgen op de socials: Volg ons op Instagram & LinkedIn
