Mijn visie op complexe scheiding, veiligheid en ouderschap

Mijn visie is persoonlijk, scherp en gevormd door jarenlange ervaring naast ouders en kinderen in complexe situaties.

Mijn werk begon niet bij een methodiek.
Het begon bij een kind.
 
Als “vergeten kind” wist ik al jong dat ik iets wilde betekenen voor andere kinderen die opgroeien in onveiligheid of verwarring.
Ik werkte in gezinshuizen, binnen de psychiatrie en aan vele keukentafels waar spanningen onderhuids voelbaar waren maar niet altijd benoemd werden.
 
Ik zag hoe systemen werken.
Maar ik zag ook hoe ze tekortschieten.
 
Toen ik zelf moeder werd, en onverwacht terechtkwam in een relatie waarin veiligheid langzaam verschoof, ervaarde ik aan den lijve hoe eenzaam het kan zijn wanneer je ondanks kennis, ervaring en onderbouwing niet geloofd wordt.
 
Dat moment heeft mijn werk veranderd.
 
Ik zag hoe weinig er werkelijk klaar stond voor ouders die:
 
hulp willen,
 
veiligheid serieus nemen,
 
bereid zijn naar zichzelf te kijken,
 
maar vastlopen in complexe dynamieken.
 
Sindsdien werk ik in twee sporen:
 
🔹 Betere duiding en kwaliteit in processen rondom complexe scheiding en jeugdzorg
🔹 Mentale ondersteuning van ouders die onder systeemdruk staan
 
Niet óf-óf.
Maar én-én.
 

Hoe ik werk

Mijn begeleiding is zorgvuldig, traumasensitief en altijd afgestemd op de context waarin jij en je kind zich bevinden. Ik werk niet met standaardoplossingen, maar kijk naar wat er nu nodig is om rust, richting en handelingsvermogen te creëren.
 
Ik combineer diep menselijk contact met inhoudelijke kennis van systemen en instanties. Dat betekent: helderheid aanbrengen, patronen herkennen, emoties serieus nemen én praktisch handelen. Cliënten geven vaak terug dat zij zich niet hoeven te verdedigen of te bewijzen; er is ruimte om het verhaal te vertellen zoals het is, zonder oordeel en zonder haast.
 
Mijn rol verschilt per traject en kan bestaan uit:
 
Structureren en meedenken in complexe situaties
 
Coaching en mentorschap op de achtergrond
 
Voorbereiding op gesprekken met instanties
 
Ondersteunen bij het vinden en verbinden van passende hulp

Actieve therapie of opvoedondersteuning in een uitvoerende rol
 
Altijd met als uitgangspunt: je staat er niet alleen voor.

Methodieken & Fundament

Mijn begeleiding rust altijd op mijn eigen ontworpen methodiek: De keuzepunt-methodiek.
Deze methodiek waarborgt een zorgvuldig en veilig proces.

Binnen de gezinsbegeleiding en individuele therapie werk ik met de volgende methodieken welke qua visie geïntergreerd zijn met de keuzepunt-methodiek: 
 
Triple-C (Cliënt – Context – Competentie) vormt de kapstok van mijn werk. In elke situatie kijk ik gelijktijdig naar drie samenhangende lagen:
 
Cliënt: ouder en kind, met hun emoties, draagkracht en geschiedenis
 
Context: het systeem eromheen (instanties, school, juridische kaders, stressoren)
 
Competentie: wat nodig is om hierin staande te blijven (vaardigheden, timing, taal, steun)
 
Door deze drie lagen altijd samen te bekijken, voorkom ik dat begeleiding te smal wordt. Het gaat niet alleen om begrijpen, maar om handelingsvermogen binnen de realiteit waarin iemand leeft.
 
IMH: relationeel en traumasensitief
 
Vanuit IMH (Infant Mental Health) kijk ik naar de emotionele veiligheid en ontwikkeling van het kind binnen de relatie met de ouder. De ouder-kind relatie wordt als drager en prioriteit aangehouden. Het kind is gelijkwaardig als gesprekspartner, de ouder wordt begeleid om al vroege kindsignalen te leren lezen en co-reguleren. Uitgangspunt is dat de hechtingsrelatie versterkt en ouder en kind geen indvidueel maar samenhangend proces hebben. Binnen de begeleiding wordt ingezet op het versterken van de relatie of het stabiliseren van de context. Er wordt gekeken naar zowel kind als ouderfactoren om een ‘passende opvoeding’ in kaart te brengen. 

IFS, werken met innerlijke delen
 
IFS (Internal Family Systems) gebruik ik bij vroegkinderlijk trauma en onveilige delen binnen hechtingsrelaties. Beschermende en kwetsbare delen worden herkenbaar en begrijpelijk, zodat reacties niet langer ‘fout’ voelen maar logisch worden. Dit ondersteunt innerlijke rust en zelfregie, ook in triggerende situaties.
 
ACT, omgaan met wat er is
 
Met ACT (Acceptance & Commitment Therapy) help ik ouders ruimte te maken voor moeilijke gevoelens zonder erdoor overspoeld te raken. We richten ons op waarden en keuzes die passen bij wie je wilt zijn, met focus op wat wél beïnvloedbaar is. Dit brengt richting en betekenis terug.
 
Geweldloos Verzet & Verbindend gezag
 
Geweldloos Verzet (Non Violent Resistance) zet ik in wanneer duidelijke grenzen nodig zijn of de hechtingsrelatie onder druk staat bij bijvoorbeeld loyaliteitsbeïnvloeding. Standvastig en zichtbaar, zonder machtsstrijd. Gericht op bescherming en verbinding, met oog voor het kind én de ouder.
 
Samen vormen deze kaders mijn manier van werken: stevig én menselijk, helder én afgestemd.

Mijn uitgangspunt

Ik zie dagelijks hoe het rechtssysteem en het jeugdzorgsysteem formeel zijn ingericht om te beschermen, maar in de praktijk regelmatig het tegenovergestelde doen. Ongelijkheid, oordelen, tijdsdruk en haast zorgen er vaak voor dat gezinnen verder breken in plaats van versterken. Niet omdat ouders niet willen, maar omdat systemen onvoldoende ruimte laten voor nuance, uitzoekwerk, context en menselijkheid.

Daarom geloof ik niet dat eindeloze trajecten, steeds nieuwe hulpverleners of wachten op ‘de volgende stap’ altijd helpend zijn. Veel ouders hebben geen gebrek aan motivatie. Ze hebben last van angst, trauma, onzekerheid of verlies van vertrouwen in zichzelf en het systeem. Soms zijn de vaardigheden er al, maar worden ze overschaduwd door stress en onveiligheid in de situatie. Soms zijn die vaardigheden nog niet ontwikkeld, en kunnen ze wél geleerd worden op de voorwaarde dat er veiligheid is.

Mijn visie is helder:

Veiligheid gaat vóór gelijk.
Duiding gaat vóór actie.
Onderzoek gaat vóór oordeel.
Ouderschap én ouder-zijn verdienen beide aandacht.
 
Ik geloof niet in escaleren om gehoord te worden.
Ik geloof in zorgvuldig duiden, strategisch schakelen en mentale stabiliteit behouden.

Ouders als primaire dragers

Mijn uitgangspunt is dat ouders, waar mogelijk, de primaire dragers zijn van veiligheid en verandering voor hun kind. Dat vraagt niet om perfectie, maar om regie, reflectie en verbinding.

Ik werk met ouders die niet willen afwachten tot instanties iets doen, maar die zélf verantwoordelijkheid willen nemen voor hun kind. Ouders die bereid zijn om te kijken naar hun eigen patronen, emoties en handelen. Niet omdat alles bij hen hoort te liggen, maar omdat zij invloed willen uitoefenen op wat binnen hun bereik ligt.

Tegelijkertijd ben ik kritisch op een systeem dat verantwoordelijkheid eindeloos bij ouders neerlegt, terwijl structurele problemen onbenoemd blijven. Wanneer ouders voortdurend moeten aanpassen, reflecteren en inschikken, verliezen zij hun identiteit, kracht en soms zelfs hun ouderschap. Dat is niet helpend, en zeker niet veilig.

Veiligheid vóór ideaalbeelden

Mijn kompas is veiligheid. Niet het ideale plaatje, niet ‘hoe het hoort’, maar wat een kind daadwerkelijk ervaart.
 
Ik zie nog te vaak dat vermoedens van mishandeling, misbruik of ernstige onveiligheid worden vermeden uit angst om fouten te maken, klachten te krijgen of ‘te ver te gaan’. Mijn overtuiging is dat wegkijken zelden beschermt.
 
Als een kind geen veiligheid ervaart, stel ik niet de vraag: hoe houden we het systeem overeind? maar: hoe kan dit kind wél veiligheid ervaren — nu en op de lange termijn?
 
Dat betekent dat ik me inzet voor realiteitsvorming, kritische reflectie en het stellen van scherpe vragen richting professionals en instanties. Niet vanuit strijd, maar vanuit het belang van het kind.

Vertrouwen als basis

Ik werk vanuit een onafhankelijke positie naast ouders. Dat vraagt vertrouwen.
 
Ouders durven bij mij te delen wat zij elders vaak inslikken: twijfels, angsten, uitspraken van hun kind, gedrag dat hen zorgen baart. Juist omdat zij weten dat hun woorden niet direct leiden tot escalatie, veroordeling of automatische meldingen.
 
Ik geloof dat echte veiligheid begint bij eerlijkheid. Liever een ouder die alles durft te vertellen en samen wil onderzoeken wat wijs is, dan een ouder die ‘mooi weer speelt’ uit angst voor de gevolgen.
 
Dat betekent niet dat ik alles klakkeloos aanneem. Ouders werken met mij transparant: via reflectie, video-analyse, het meelezen of meeluisteren van gesprekken, en waar nodig overleg met collega’s. Zo blijf ik zorgvuldig, toetsend en realistisch.

Wanneer wel en wanneer niet het systeem betrekken

Mijn rol is niet standaard dezelfde.
 
Soms is het nodig om actief samen te werken met instanties, cliëntondersteuning te bieden en belangen te behartigen. Soms is het juist veiliger en wijzer om eerst met de ouder individueel te werken, regie te versterken en rust te creëren, voordat er stappen naar buiten worden gezet.
Die rol wordt altijd bij intake duidelijk afgesproken maar kan per cliënt en zelfs per fase verschillen.
 
Ik begeleid ouders in het afwegen van deze keuzes:
 
heeft melden of escaleren nu zin?
 
vergroot het de veiligheid, of juist de onmacht?
 
helpt het het kind, of schaadt het de ouder-kindrelatie?
 
 
Die afweging maak ik niet vanuit bureaucratische logica, maar vanuit ervaring, hechtingscontext, professionele kennis rondom de meldcode en het belang van het kind.

Hechting begint bij de ouder

Hechting begint bij de ouder

Hechting begint bij de ouder

Vanuit mijn IMH-visie geloof ik dat hechting niet alleen plaatsvindt tussen ouder en kind, maar ook tussen een ouder en zichzelf.
 
Wanneer een ouder zichzelf verliest in angst, schuld of voortdurende alertheid, wordt het moeilijk om gezond afgestemd aanwezig te zijn voor een kind. Soms vraagt veiligheid juist om emotionele afstand, om rouw, om accepteren wat er (nog) niet mogelijk is.
 
Met behulp van onder andere ACT en lufografisch werken ondersteun ik ouders bij dit proces: leren verdragen, loslaten waar nodig en tegelijk verbonden blijven.

Mijn positie

Ik ben niet neutraal in de zin van afstandelijk.
 
Ik sta onafhankelijk naast ouders, met een scherp oog voor feiten, context en belangen. Dat kan voor sommigen overkomen als partijdig. In mijn ervaring is het juist deze positie die maakt dat ouders eerlijk durven zijn — en dat kinderen uiteindelijk beter geholpen worden.
 
Ik werk met ouders die bereid zijn te reflecteren, verantwoordelijkheid te nemen en te blijven staan voor hun kind. Met hen loop ik een stuk mee, zolang dat nodig is.
 
Niet om over te nemen. Niet om te redden. Maar om te zorgen dat ouders en kinderen niet alleen hoeven te dragen wat te zwaar is om alleen te doen.

Wat anderen vinden..